B. BrechtGerçeği “Güvenli” ortamlarda ağırlarız. Korkularımızı törpüler sakinleşiriz…
Bu durumda psikolojilerimiz nasıl çalışmaktadır…
Toplumsal yaşam, düzenli ritm ve göstergelerle insan hayatını kolaylaştırır, kontrol eder. Düzen, her toplumsal koşulda değişimdeki varoluşu tarif eder; teslim alır. Yaratıcı kaynak, özgürlük ve nefes almanın umudu “düzensizliktir” oysa. Düzenin bağımlılığından herkes kendi üzerine düşeni nasiplenir; yüklenir. Düzenli çalışma kalıpları içindeki sanatçı, bilim insanı, kurumsal arge’ler yeniyi ararken, düzensizlikler içinden risk almak zorundadırlar... Bunu en iyi çocuklar becerir. Gelenekleri, kalıplaşmış sınırları zorlarlar ve hayata yeni anlamlar yüklerler…
BİLMEYE DEĞER OLAN, NEYİ BİLDİĞİNİZDİR
Değişim diyalektiği konusunda Brecht;
“İyi ve güzel bir düzen kurdunuz ve mutlusunuz öyle mi! Çok iyi, şimdi aranızda anlaşın ve daha iyi bir düzenle değiştirin!.. Daha iyi bir düzen mi kurdunuz, iyi anlaşın şimdi, onu başka bir düzenle değiştirin” der…
Değişim bir sonuç değildir. Sürekli düzensizliğin etkisini anlamak için, uyumsuz bir çocuk enerjisinin çevre algısını gözlemleyebilirsiniz.
İş hayatı merkezli çevre çatışma ve uyumsuzluğumuzu “egemen bir düzen” olarak kanıksarız… İnsan merkezde değildir!... Mış gibi yapılır… Genel geçer düzenin beklentisine teslim olmak. İçlerimizdeki sonsuza açık “has insan” arayışı, çevre ile sürekli çaresiz bir değişim ve çatışma içindedir. En kısa varoluş yolu sanat uğraşı iken bu algılı ortam; sanatçıyı da büyük ölçüde “meta” üreticisi durumu dayatır!...
Ama insan kaderinin
gene insan olduğunu bilmeyen
tam anlamıyla göremez insanı. B. Brecht
Düzensiz arayışlar, bir düzen ile nihayetlense de; yeni yolculuklar zorunludur. Sürekli bir oyun ve yükümlülükler cazibesi diyelim; kendimiz ve yaşadığımız topluma karşı.
Kendini ve farklılığını yaratabilme, yeniyi arama, inşa etme; gerçekliği olmayan bir hayatı gerçeklendirme sarhoşluğudur ve sanatçı bu durumla sürekli yüzleşir. Esas olarak koşullu olandan sıyrılarak sonuca değil; sürece odaklı arayıştır bu…
Pazarın koşullarıyla ilişkili bu süreç; toplumsal büyüsünü de bu düzensiz aralıkta oluşturur… Bu dinamikler interaktif de oluşturulabilir… Sonuçta vitrine üretilmeyen bir eylem, gine de “ürün değer” olarak tüketime sunulmaktadır!…
TOPLUM düzenİ
Çevresindeki araçları dönüştürür ve kimliklenir iken insan; kendisinden bu düzenliliğe uygun olarak davranması da beklenilir. İlgisi, çevresinin biçimlenmesinde aynı işlevi gören verilerdir…
Profesyonel sanat uğraşısı olarak kastedilen; pazar koşulu, sipariş dayatısı olmadan, insan öncelikli “yaratıcı” bir uğraştır. Kural dışılık, düzensiz arayış ve risk alma; çocuk gelişimi için zorunlu olduğu kadar biz erişkinleri de besleyecek toplumsal yükümlülüğünün önemi ortada.
Gerçekte sanat, profesyonel bir uğraş değil; insanın kendisidir. Ve yaşamdaki tüm faaliyetler “insan sanatının” toplum farklılıklarıyla gelişmesine, özgürleşmesine hizmet eder, etmelidir…
Yaşadığımız reel makro koşullar, “Bir oyun havuzu ortamı” değil. İnsanın toplumsaldaki arayışları bu seviyelerde karşılık bulmaz, bulamaz.
Öngörülemez, belirsiz ve tehditkar algılanan; çocuksu şiddet ve oyun, sanatsal bir kadere terk edilemez olan nedir!. Reel gerçek, gerçekten terk edilmesi gereken değil midir!.. Rutin hayallerimizde kabul gören düzen budur!
Ulusal ve uluslararası toplum yapı ve ilişkilerini, askeri, politik ve ekonomik küresel dayatma merkezlerinden yöneten güçlerin tercihleri budur. Onların zemin oluşturdukları yapay sivil merkezler, halkla ilişkiler tasarım ve dönüştürücüler. İçgüdü ve kimliklerimizi tüketim ile şekillendiren reklam mecra ortam baskılarının yansıttığı kendilerimiz ve kendiliğindenliklerimiz bundan farklı görünmektedir bizlere. Yansımaları da böyle olmaktadır…
Sürekli kendimizi dönüştürmeli kavramlarla yönettiğimiz “iç ses”li psikolojik bir seyir halindeyiz. Tüm çevre yanılsama ve çözümsüzlüklerine “umutla” tahammül etme aracımızın içini istediğimiz gibi doldurabiliyoruz. Ne acı bir umut! ve“İyi ki” var!
Canlı organizmamızın sürekli değişim ve tükeniş yolculuğunu; “bir yok oluş” süreci olarak izleyemeyiz. Yaşadığımız süreci “derin ve saydam” gerçekliği içinde algılamamaya özen gösteririz. Ölümle başa çıkmışızdır nasılsa kolayca. Çok kolay!...
Toplumsal korunma ihtiyaçlı yaşam ve kültürümüz üzerinden üretilen format devamlılığını; “korku” içindeki “mutlu son”u; inanç sığınaklarında üretiriz.
SEÇİM SÜREÇLERİ
Seçimler; öngörülebilir, sürdürülebilir “güvenli” limanlar hazırlarlar… Ne liman ama!
Derin ve düzenli nefesler alınır limanlarda.
Seçilen hükümetler “halkın karşısına dikilmiştir”…
Kötünün iyileri , kötülük süreçlerine başlayabilir artık!
İnsan güvenir. Kendini aldatır… Başka tür yaşam yoktur.
0 yorum:
Yorum Gönder